พื้นที่ล่องหน

เป็นช่วงเวลาที่ดี เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ เป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้ให้คุ้มค่า ก่อนที่จะหมดเวลา เขียนเหมือนลาตายเลยแฮะ!!! แต่ไม่ใช่ ตรูยังไม่อยากตาย ฮ่าๆๆๆ ก็แค่อีกช่วงชีวิตหนึ่งที่จะผ่านไป คิดย้อนกลับไปเวลานู้น (ที่ไม่ใช่เวลานี้ ) เคยคิดเสียใจที่เลือกทางนี้ (ที่ไม่ใช่ทางนู้น) คิดว่าถ้าเราเลือกไปอีกทาง ชีวิตมันคงดี(แน่ๆ) โทษตัวเองอยู่ตั้งหลายที อยากเลือกใหม่ตั้งหลายครั้ง แต่มันทำไม่ได้ เลยต้องปล่อยไป จนมาถึงวันนี้ (ที่ไม่ใช่วันนู้น ^^ แหะๆเลิกเล่นมุขนี้แระ) ความคิดเราเปลี่ยนไปถ้าย้อนเวลาแล้วเลือกใหม่ได้ อีกครั้งคราวนี้(ที่ไม่ใช่...^^) เราจะเลือก..เหมือนเดิม คือทางนี้นี่แหละ ถึงแม้จะไม่ใช่ทางที่เราฝันไว้ ไม่ใช่ทางที่เราถนัด ไม่ใช่ทางที่โรยด้วยดอกกุหลาบ แต่ดันมีหนามกุหลาบ แต่เราพบว่ามีบางสิ่ง บางอย่างเล็กๆ ที่ดีๆ ที่เราจะไม่ได้เจอเลย ถ้าเราเลือกไปอีกทาง เหมือนจะไปหมอชิต แต่ดันเดินอ้อมไปทางลาดพร้าว ผ่านบางกะปิ เข้าม.ราม แวะ RCA พักเหนื่อยที่เหม่งจ๋าย เข้าทางเก่าที่ลาดพร้าว ขึ้นสาย 8 ไปลงหมอชิต(เก่า)ต่อ 145 ถึงหมอชิต(ใหม่) เฮ้อ ..ทำไมตรูโง่อย่างนี้ ^^ อาจจะเหนือยแต่ก็ทำให้รู้ว่าหมอชิตมันไปได้หลายทาง อิอิ แล้วก็ได้รู้ว่าระหว่างทาง มันมีมากกว่าแค่ระหว่างทาง เขียนมาตั้งเยอะแค่อยากบอกว่า ดีใจที่ได้เจอกับทุกๆคน ทุกๆสิ่ง และต่อไปอาจเจอ น้อยลง หรืออาจไม่เจอเลย เพราะอีกทางที่จะไปต่อมันคนละทางกับทางนี้ และมันยังมองไม่เห็นทาง(ต้องทำทางเอาเอง) แต่ก็ไม่แน่อนาคตเป็นสิ่งที่เราไม่รู้ มันอาจไม่เป็นอย่างที่คิด อืมม์..อย่างน้อยให้เป็นสิ่งที่เราฝันก็น่าจะพอ(มั้ง) ย้ำอีกครั้ง!! นี่ไม่ใช่จดหมายลาตายนะเออ ^^

เคยมีคนบอกว่า...คนที่ไม่เคยทำผิดคือคนที่ไม่ได้ทำอะไร แต่บางครั้งการเฉยๆก็ผิดได้เหมือนกัน ถ้าบางคนอยากให้มันผิด ...คนที่เรารักคือคนที่เรา(ยัง)รัก แม้เขาจะเลิกรักเราไปนานแล้ว คนที่เกลียดเราจะทำดีให้ตาย เขาก็ยังเกลียดเราเหมือนเดิม ...ถ้าคนที่เข้าใจผิดคือคนที่เกลียดเรา ปล่อยเขา แต่ถ้าเป็นคนที่เรารักต้องรีบปรับความเข้าใจ...เราก็คนธรรมดามีคนที่เรา รู้สึกดีด้วย และมีคนที่เกลียดเรา เมื่อก่อนเคยถามในใจว่าทำไม เราทำอะไรผิดเหรอ เคยบกพร่องในหน้าที่รึก็เปล่า ตอนนี้พอจะรู้แล้วว่าทำไม ก็แค่เราไม่เหมือนเขานั่นเอง ไม่เก่งเหมือนเขา ไม่ชอบอะไรเหมือนเขา ไม่คิดเหมือนเขา ก็เราเป็นเรา ไม่ใช่เขา มันผิดเหรอ หลังๆมาเริ่มเข้าใจ และรู้ว่าต้องทำไง .. มีชีวิตปกติเป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ถ้าไม่ชอบเราก็ได้ เกลียดเราก็ได้ ขอแค่อย่ามายุ่งกับเราเป็นพอ มีหน้าที่อะไรก็ทำไป ขอใช้ชีวิตสงบๆบ้างเหอะ คงขอไม่มากไป ใช่ไหม ????

เย้ๆๆ อีกไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้ว ชอบจังอะไรใหม่ๆเนี่ย หลังจากที่ภาระอันหนักอึ้งผ่านพ้นไป ฮ่าๆๆต้องเขียนให้ดูรันทดไว้ก่อน จริงๆแล้วมันอาจเป็นเรื่องนุ่นๆของหลายๆคนก็ได้ แต่คงไม่ใช่เรา อาจเป็นเพราะเราแรงน้อย หรือไม่ค่อยชอบออกแรง ไม่รู้จะเก็บแรงไว้ทำแพะอะไร เราคนขี้เกียจในทุกเรื่อง ขยันในบางเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องที่ชอบ เรื่องที่รัก ซึ่งก็มีให้เจอ น้อยนิดเหลือเกิน ก็ได้แต่หวังว่าคงได้เจอมากขึ้นในปีใหม่ที่จะถึง เฮ้อๆๆๆ กว่าจะวนกลับมาได้ แทบตาย ^^ ปีนี้จะว่าไปก็ถือว่าเป็นปีที่น่าพอใจ แม้จะมีบางเรื่องที่ไม่พอใจ "จงพอใจอะไรง่ายๆแล้วจะมีความสุข" เราอยากมีความสุข เราจึงพอใจ ตรรกะง่ายๆ มั่วๆ ที่เราคิดขึ้นมาได้ ณ.วินาทีนี้ ใครอยากเชื่อก็ได้ ไม่อยากเชื่อก็ ตามใจ ความสุขของคนเราไม่เหมือนกันอยู่แล้ว และเราไม่มีอำนาจไปบังคับใคร เรามันก็แค่คนตัวเล็กๆ โง่ๆ คนหนึ่ง เขียนไปเขียนมาเราเริ่มงงตัวเอง นี่เราจะเขียนเรื่องอะไรว่ะ อ้อๆๆๆ เราจะเข้ามาสวัสดีปีใหม่ ถ้าถามว่าทำไมรีบมาจัง เราจะตอบว่า เรากลัวมันจะไม่ใหม่ ฮ่าๆๆ ที่จริงเรากลัวไม่มีเวลาถ้ารอให้ถึงตอนนั้น เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น หลังจากนี้ ดังนั้นเมื่อมีเวลา อยากทำอะไร จงทำ ตอนนี้อยากขอบใจเพื่อนที่มองไม่เห็น (แต่สิ่งที่มองไม่เห็นใช่ว่ามันจะไม่มี) ที่เผลอไผลเข้ามาอ่าน อ่านไปก็ปวดหัวไป มันเขียนอะไรของมันว่ะ (รู้นะคิดแบบนี้ เพราะแม้แต่เราก็คิดเหมือนกัน ) ขอบใจ ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ ใจจริงอยากเขียนขอบใจสักล้านแปดหน แต่กลัวคอมฯจะระเบิด เอาเป็นว่านี่เป็น คำที่ล้านเจ็ดก็แล้วกัน "ขอบใจ ^^" มีความสุขวันปีใหม่ และวันที่ปีเลิกใหม่นะ สวัสดี ^^

edit @ 28 Dec 2009 16:14:33 by ใครบางคน

สับสน วุ่นวาย ยุ่งเหยิง ป่วน โธ่..ชีวิตทำไมอีรุงตุงนังอย่างงี้ แล้วจะกลับมาใหม่เมื่ออะไรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันคลีคลาย เออ..แค่นี้มันก็เอาเนอะ !!

อาทิตย์ที่แล้วน้องที่ทำงานเก่าโทรมาหา หลังจากไม่ได้ติดต่อกันเสียนาน มันบอกช่วงนี้โทรฟรี หุหุ เหตุผลมันน่ารักจริงๆ โธ่..ไอ้เรานึกว่ามันคิดถึง เหอะ ช่างมัน ^^ คุยถามข่าวคราวกันสนุกสนาน สักพักมันเริ่มปรับโหมด " พี่ๆ รู้รึยัง...(ชื่อลูกน้องเก่าคนหนึ่ง) มันไม่อยู่แล้ว " ถามกลับไป "อ้าว..มันได้งานใหม่แล้วเหรอ " " เปล่า มันกลับบ้านเก่าไปแล้ว" อึ้งอยู่สักพักหนึ่ง ยังๆมันยังอัพเดตต่อ " พี่ๆรู้รึยัง...(ชื่อหัวหน้าเก่าคนหนึ่ง) ท่าทางไม่ดีเลยอ่ะ ไม่มาเยี่ยมหน่อยเหรอ เดี๋ยวไม่ทันนะ "อ้าว..ผ่าตัดไปแล้วนี่ ยังไม่หายเหรอ" "ยัง กลับมาเป็นใหม่อีกแล้ว" หัวหน้าเก่าเราเป็นมะเร็งน่ะ คุยต่ออีกสักพัก แต่จำไม่ค่อยได้แล้วว่าอะไรบ้าง สมองมันมึนๆไงไม่รู้ หลังจากวางสายนั่งคิดอยู่นาน นี่มันเรื่องจริงหรือเนี่ย หลับตาแล้วลืมๆ สิ่งต่างๆ รวมทั้งวันเวลา ความรู้สึกตอนนั้นอยากให้วันนั้นเป็นวันที่ 1 เมษา

สุขสันต์วันลอยกระเทย เอ้ย..ลอยกระทง ล้อเล่นๆอย่าโกรธนะตัวเอง แถวบ้านมีงานวัดมีประกวดสาวประเภทสองด้วย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องประเภทสองฟังดูคล้ายๆทหารเกณฑ์มีผลัด 1 ผลัด 2 ยังไงไม่รู้ ไม่ค่อยชอบดูประกวดแบบนี้สักเท่าไหร่ จะประกวดสาวจริง นางสาวไทย แล้วก็มีสอะไรทั้งหลายแหล่ เราว่ามันเป็นการตัดสินอะไรง่ายๆเกินไป ไม่ชอบคำถามนางงาม หรือนางงามร้ากกกกเด็ก เราอยากให้คนส่วนใหญ่หันมาสนใจเรื่องความสามารถมากกว่า ไม่ต้องระบุเพศ เชื้อชาติ ศาสนา เราไม่ชอบการแบ่งแยก จะแบ่งทำไม คนนะไม่ใช่ขนมเค๊ก เอ๊ะ..นี่เราจะเขียนเรื่องอะไรเนี่ย ว่าจะเขียนเรื่องเบาๆ ไหงเป็นงี้หว่า เอาเป็นว่า จะไปลอยกระทงที่ไหนกันบ้าง มีความสุขน้า ขออย่าให้กระทงหลงทาง ใช้วัสดุธรรมชาติทำกระทงน้า ช่วยกันรักโลก ให้มากๆอย่าให้แพ้นางงามร้ากกกกเด็กล่ะ น่านๆวกกลับมาอีกแล้ว ท่าทางจะเป็นใจเรานี่เองที่หลงทาง ^^

เคยเป็นมั้นอาการแบบนี้ มันว่างๆ โล่งๆ ยังไงไม่รู้ มันไม่ทุกข์ แต่มันก็ไม่มีความสุข แล้วความสุขคืออะไร ? มีข้าวกิน มีเงินใช้ มีบ้านอยู่ ถ้านิยามความสุขของเราเป็น แบบนี้เราคงสุขบรม สุขโคตรเลย แต่คนเรามันเรื่องมากมากกว่านั้น ความสุขคือ การได้ทำในสิ่งที่คิด ได้เป็นในสิ่งที่หวัง ง่ายๆคือการมีอิสระนั่นเอง เราก็ไม่ได้ถูก จำคุกอยู่หรอกนะ แค่คล้ายๆ เราถูกกรอบการใช้ชีวิตกักขังอยู่ คิดอยากจะแหกกรอบ อยู่เหมือนกันถ้ามันไม่มีผลกระทบกับคนอื่นๆ เฮ้อ..พอมีใครๆเข้ามายุ่งด้วย เรื่องมันก็เลยยากขึนไปอีก ชีวิตที่เป็นอยู่แต่ละ เวลา นาทีไร้ความหมาย ผ่านไป ผ่านไป หมดไปวันๆพร้อมเสียงถอนหายใจ ...

เมฆดำมาอีกแล้ว ฟ้ากำลังบอกคนที่อยู่บ้านว่า"ให้รีบเก็บผ้า" บอกคนที่เดินถนน"ให้รีบหาที่กำบัง ไม่ก็หาร่ม" บอกคนที่ขับรถอยู่ว่า"ขับช้าๆหน่อย ระวังถนนลื่น" บอกแม่ค้าริมทางเท้า "ให้รีบกางผ้าใบ" บอกเด็กน้อย"ให้รีบกลับบ้าน หรือถ้าอยากเล่นน้ำฝนให้โอ้เอ้หน่อยเดี๋ยวจะสมใจ" ฟ้าใจดีเที่ยวบอกใครต่อใคร แล้วรู้มั้ย ฟ้าบอกอะไรเรา..ฟ้าสีเทาบอกเราว่า "ได้เวลาเหงาอีกแล้วล่ะ พ่อคนขี้เหงา" ฮ่าๆๆ เกลียดจริงเกลียดจัง ฟ้ารู้ทันซะนี่

เคยคิดมั้ยว่าอีก 5 ปี 10 ปี เราจะเป็นยังไง จะไปอยู่ที่ไหน กับใคร ? เราคิดหวังเอาไว้ว่า อีกไม่เกิน 5 ปี หรือเร็วกว่านั้นยิ่งดี เราจะไปอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบ ไม่วุ่นวาย ได้อยู่กับธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์ ได้ทำงานที่ชอบ มีเวลาว่างอ่านหนังสือ และทำในสิ่งที่รัก แต่กับใครนี่ยังไม่รู้เลย การหาคนที่คิดเหมือนกับเราเป็นเรื่องยาก และการหาคนที่ชอบอะไรๆเหมือนกับเรานี่ยิ่งยากกว่า เฮ้อๆๆๆๆ คิดอีกทีไปหาเอาข้างหน้าละกัน เจอไม่เจอค่อยว่ากัน ถ้าสมมุติว่าไม่เจอก็ช่างมันอยู่คนเดียวก็ได้ง่ายจะตาย กรอดๆๆๆ 555 คนทุกคนเกิดมาเพื่อจะเจอกับใครบางคน บางครั้งนี่อาจเป็นเรื่องโกหก หรือการปลอบใจตัวเองไปวันๆ ใครจะไปรู้...เนอะ

หายไปชาติหนึ่งเต็มๆ ไม่ได้ไปไหน แค่ไม่ได้เข้ามา มัวไปหลงระเริงกับอะไรๆๆๆๆๆๆๆไปเรื่อยเปื่อย วันนี้คิดถึง จึงมาหา อยากเขียนอะไรบ้าง สักเล็กน้อยก็ยังดี ดีกว่าไม่ได้เขียนอะไรเลย ปล่อยให้บล็อคว่างเปล่า ปล่อยให้บ้าน(ล่องหน) เงียบเหงา เคยคิดจะเลิกเขียน จะทิ้งบ้าน หลังนี้ให้เป็นบ้านร้าง ถ้าทำอย่างนั้น คงเป็นคนใจดำมากใช่ไหม ??? บ้านมันไม่มีความผิด เราเป็นคนสร้างมัน ขึ้นมา ณ. เวลาเหงา แต่มา ณ.บัดเดี๋ยวนี้ เรากลับปล่อยให้มันหงอยเหงาแทนเรา รู้สึกผิด แม้จะไม่มากมาย แต่ก็ยังรู้สึก "ขอโทษ" คำง่ายๆที่คนเรามักลืม แต่ไม่ใช่เรา อย่าโกรธนะ เรามาดีกันใหม่ สัญญา เอ้ย..ไม่ดีกว่า เราไม่ใช่คนดี เรากลัวจะรักษาสัญญาไม่ได้ เอาแค่ พยายามก็พอเนอะ จะหาเรื่องมาเขียน จะหาเวลาเข้ามาป้วนเปี้ยน มาทำบ้าน ให้รกๆเข้าไว้ บ้านจะได้มีชีวิตไง ... เคยอ่านเจอคำทำนายว่าคนเกิดราศีกรกฏ จะเป็นคนรักบ้าน เราไม่เคยเชื่อเรื่องดวง แต่เราเชื่อเรื่องนี้ ... แล้วชาติหน้าเจอกันใหม่ ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นน่ะ ^^